Performance & Butoh
Ciało i ekspresja – sztuka wyrażania tego,
co niewypowiedziane
GALERIA ZDJĘĆ
Jestem jedną z tysiąca gwiazd
Tutaj jestem. Jedną z tysiąca gwiazd, które wpadają na planetę zwaną Ziemią.
Wiele razy zastanawiam się, dlaczego odrodziłam się tutaj, by zaczynać wszystko od nowa. Dlaczego znowu i znowu się obracam, kręcę, zapadam...
Nieustannie rozpadam się i na nowo odzyskuję życie.
Jest tak wiele rzeczy, za którymi tęsknię, i tak wiele pragnień, które noszę w sobie. Może to moja ostatnia reinkarnacja przed powrotem do domu, gdzieś tam, w nieustannym procesie przekształania się w światło.
Co kocham w Ziemi?
Poznaję ją przez zmysły. Czuję, dotykam, smakuję.
Spotykam ciebie i siebie na nowo.
A potem przychodzi ten szczególny moment, kiedy zabiera mnie głębiej. Odsłania swoją rodzinę: medycynę roślin, zwierzęta, bakterie, glebę i te najbardziej ukochane drzewa...
Za każdym razem, gdy zabiera mnie tam, w głąb dzikiej przyrody, trudno mi wrócić. Chciałabym zasadzić ją w moich płucach, w ciele, w każdym odczuciu. Zakorzenić ją w sobie fizycznie i energetycznie.
Niekończące się noce bez snu. Smutek, ból, ale także chwile radości, szczęścia i celebracji.
O tak... ona uczy mnie podążać ścieżką piękna. Uczy mnie, jak o siebie dbać, jak dojrzewać, niczym dobre wino.
Ale moje wewnętrzne dziecko... ahhh, moje wewnętrzne dziecko jest wciąż głodne.
Dlatego muszę nieustannie zasadzać w sobie nowe nasiona...
Wszystko od nowa. Obracam się, kręcę, zapadam...
Zasadzę w sobie kolejne nasiono. Nasiono nowego początku.
Moje łzy są moją medycyną. Czasem łagodnie wypływają na powierzchnię, a innym razem przekształają się w potężny wodospad.
Czego jeszcze potrzebuję?
Iskier słońca, które spowalniają mój bieg, pomagają mi się zatrzymać i ponownie uziemić.
Każdego dnia budzę się i przyglądam sobie. Sprawdzam, czy coś we mnie rośnie, czy coś zaczyna kwitnąć.
Ale często nie potrafię niczego dostrzec...
I wtedy pojawia się jej głos:
Nie martw się, dziecko. Nic nie rośnie z dnia na dzień.
Bądź cierpliwa.
Bądź cierpliwa.
Nieustannie nawadniaj to, co zasiałaś, i ciesz się życiem.
Próbuję podążać za tym głosem.
Kiedy ostatnio się uśmiechałam?
Kiedy ostatnio śmiałam się tak naprawdę?
Kiedy ostatnio poczułam wibracje płynące z głębi mojego wnętrza?
Pozwól sobie uwolnić się od zamartwiania.
Kiedy ostatnio...?
Czas.
Pytania, które zadaję sobie w tej podróży zwanej życiem:
Co ja tutaj robię?
Z każdym oddechem jej głos staje się silniejszy. Jej obecność coraz bardziej wyraźna.
Czeka cierpliwie w ukryciu, w miejscu, do którego jeszcze nie dotarłam.
Czeka, aż będę gotowa, by ją spotkać. By stanąć przed jej drzwiami i zapukać.
Cailleach...
Przywróciłaś moje wspomnienia z dzieciństwa.
Kiedy byłam małą dziewczynką, moja babcia opowiadała mi wciąż od nowa historię o babie Jadze. O tej, która przychodzi do wsi, by porywać niegrzeczne dzieci.
Szalona.
Muszę przyznać, że za każdym razem, gdy słuchałam tej historii, odczuwałam dziwną beztroskę. Jakby niczego nie należało się bać.
W końcu zawsze wpadałam w tarapaty.
Co tak naprawdę przywiązało mnie do Szkocji?
Prawdopodobnie wiele rzeczy.
Ale wierzę, że jedną z nich jest Cailleach.
Fragment mojego performansu, który napisałam i połączyłam z innym tekstem inspirowanym stworzeniem Ziemi oraz postacią Cailleach.
Pytania prowadzą nas do odpowiedzi
Często zadaję sobie pytanie:
Dlaczego tworzę i występuję?
Dlaczego czuję tak silną potrzebę wyrażania siebie poprzez ruch, słowa, dźwięk, różnorodne media i formy artystyczne?
Nie potrafię wyjaśnić tej potrzeby, odwołując się do logiki.
Czuję w sobie głód. Wewnętrzne wezwanie. Jakby kiedyś zostało we mnie zasiane ziarno, które ma towarzyszyć mi przez całe życie.
Czym byłaby Ziemia bez roślin, dzikiej przyrody, zwierząt, deszczu, słońca i wiatru?
Czym byłaby Ziemia bez marzycieli, artystów, magików i twórców?
Tworzenie jest dla mnie jak magiczny dywan Alladyna.
Zabiera mnie w nieznane, otwiera drzwi do światów, w których wyobraźnia jest wolna i może wyrażać się bez granic.
To przestrzeń, w której wewnętrzne dziecko może przemienić się we wróżkę lub czarodzieja.
Gdzie wszystko staje się możliwe, a magia zaczyna się od odwagi, by marzyć.
Zapraszam Cię do kontaktu, jeśli masz pytania dotyczące uzdrawiania szańskiego, współpracy artystycznej lub czegokolwiek innego, co jest Ci bliskie.
Uwielbiam nawiązywać nowe kontakty, dzielić się doświadczeniami i wymieniać umiejętnościami. Wierzę, że każde spotkanie może otworzyć nas na coś nowego, a wzajemne dzielenie się jest piękną częścią tej podróży.
Ta przestrzeń jest otwarta na wymianę, współtworzenie i artystyczną współpracę.
Z wdzięcznością i otwartym sercem,
Nomadic Heart Art Medicine